Sen yüreğini çöller gibi ederken..

Gün gelir ki, yaprak dalından kopar..

Bir rüzgara bakar umutlar..  Uçar gider, beklersin usul usul dokunur yalnızlık.. O gitmeseydi bende kalsaydı dersin.. Sen yüreğini çöller gibi ederken..

O seralarda sahte güller gibi başka gönüllerde yeşerir..ve sonunda bir cümle kurarsın…

Eyvallah Eyvallah Eyvallah….

Bu ansızın gelen rüzgar farklıydı, ayrı bir çarpıyordu yüreğine..

Yuvasız kuşlar gibi kanat çırpıyordu..

Dilinden dökülen her cümleye onu dokundurmuştu. Aşk’tı gelen ve bir daha gitmeyen..

Aşk’tı konuşulan bir daha hiç susmayan….Aşk’tı gözlerin daldığı gönüllerin yakardığı….

Aşk’tı kalplerin sırrı gönüllerin feryadı, ve AŞIK olabilmekti sevdanın adı..

Yazan: Hamuş

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir