ÇÜNKÜ BEN SENİ ÇOK SEVDİM….

Gökyüzünün mavisine dolanmış bir bahar, bulutlar ardında damlalara inat susuyor, biliyor içimde kalan son fırtınayı ama sormuyor… belkide çok korkuyor oysa çok sevmiştim… Şimdi Gün yandı güneş çekip gidiyor son hatıra ellerimde son mektup dudağımdan okunuyor bu bir ayrılık ,  gönülden gitmelere bir çığ gibi düşüyor cümleler, eskiyen sevdalara benzedi aşklar acısı dağlara yazılır sancısı kalplere. Bu kırık kalb sevmeyede korkar oldu ne gelirki elden düşe kalka değil düşünce kalkamayışına üzülüyor… Hani deseler nasıl severdin.. ? Çocuklar gibi  derdim gülen göze bakışlarımı seyir ederken aşkıyla tutuşan yüreğimle saf ve sessizce…

 

Bir gün yüreğine sorarsan beni  eğer yalanlarsa hiç olmadı diye o zaman SENİ SEVİYORUM imkansızım dediğimi içinde hisset…Çünkü ben seni çok sevdim…

ÇÜNKÜ BEN SENİ ÇOK SEVDİM….” üzerine 2 yorum

  1. Sevmek…Sevilmek…Başkadır Can…Menfaatsiz…Beklentisiz…Rıza-i İlahi Dairesinde…İşte O Zaman Aşk’tan Bir Damla Olabilirsin… Yüreğine Emeğine Sağlık Üstad…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir