DÖN GERİ!

Her geceyi avuttum gelirsin diye , aynı kuyunun içine düşerken  defaatle bekledim gelip kurtarırsın diye ama gelmedin.

Ey ruhu revanim yeryüzünde en ağır inilti yüreği arafta kalanın dır.

Ne sevdiğini nede sevildiğini bilebilir , bir kalbim var ki; darmadağın param parça halde, içimin avazı gök gürültüsü gibi yükselirken  bu kavuşmayı mahşere bırakmak beni çok zorluyor ramak kaldı acından aklımı kaybedeceğim.

Seviyorsan aldığın nefesi bileyim , döktüğün gözyaşını bir kez olsun ellerimle sileyim , ne yapsam olmuyor bir yetim gibi çaresiz bıraktın , yüreğime bir neşter vurulmuş gibi her gece kanım içime akıyor , ağlıyorum geçmiyor , feryat ediyorum bitmiyor , çilekeş bir hale düştüm , çokmu zor bir nefes kadar dahi olsan yanımda olsan. Çokmu zor iki satır sözde olsa yokluğunu var etmek arafdayım anla beni , senden vazgeçemiyorum dön..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir