Elif..

Bu belki bir turkudur yıllar öncesinde dinlediğim,  dinlerkende  yalnızlığa kapıldığım ve dudaklarımdan elif diye bir yokken sendeleyip, döküldugum.

Sahi kimki bu Elif  ?

Elif benim kendi gönlüm ete kemiğe burunmemis  halim , hiçten hiçe kimsesizligimde  olan sevdam.Bir kalp nasıl severki  olmayan birisini nasıl yar diyebilirki bu nasıl bir sır , nasıl bir  hengâme icimde kaynayan , boşluğa duserken çaresiz kendi içinde düşler kurmak bir gun karsina cikacak diye kendini kendinle hayaller kurmakmis yada herşeyi kenara bırakıp  belkide savrulup diplere dem vurmaktir. Ama ben bilmezdim yuregimin aradığı kendi icimmis tasip sigamadigim ve anlayamadigim insanlar içinde dilsiz dudaksiz kalıp susmakmis. Her gün can çekişirken şu hayatin içinde bir kez daha yok olmakmış elif yürekli olmak.Duymak istediklerini bile bile olur ya bu öyle değildir diyerek kendini avutmakmis.Elif olmak karşılıksız sevebilmekmis , omrunu gecirdigine canini emanet edip teslim olmakmis..

Gec anladimki Yüreğim Elif imiş lakin aklım ve ruhum bunu bilmez imiş

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir