ELVEDA…

Aynaya bakan yüzüm şimdi kederli sanki doğan güneş çoktan içimde söndü .   Hangi korkuya dil düştü sine titriyor acıyor acıtıyor. Ben hüzün yılı gibi kaldıysam yüzümün gülüşü nerede. Sor aşka ne saklamış benim için yinemi dert yinemi gam. Eğer öyleyse yüreğime kadar doluyum. Bir kez taştım haddini aştın dediler, O vakit sustum. Yangın yerine benzeyen bu canın feryadı dağlar eritti , yıldızlar  kaydırdı hem çok sevdi hemde çok yandı ama sonunda canlı cenaze kefene sarıldı. Şimdi avutsanlar beni söylesinler en güzel methiyelerini dönüp bakarmıyım hiç Asla, gün  aydı gönül caydı güz yaprakları çoktan toprağa döküldü ,  gönlüme gitmeler ve hatta bitmeler yakıştı….

 

Salıncağımda sallanan yüreğin emanet kaldı onuda şimdi bıraktım elveda gönül ağrım ,  can yurdum elveda….

ELVEDA…” üzerine bir yorum

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir