GÖNÜL

Yorgun gönüller atılmış ruhlar üst üste  sanki, hep aynı düşünceler içlerinde geceler yalnızlık rıhtımı gibi.

Ağlayanlar saf saf dizilmiş kaderini yaşıyor bir el bekler yüzlerini silmeye umutlar gerek .

Şimdi kırgın çiçekler solmaya yüz tutmuş,

Dert sahralar gezdiriyor tebessümler de bir anlık artık herkes aslını unutmuş suretler peşinde,

Rüzgara inat koşuyor, gönül terazileri acıyla dolu bir güneş bir ay birde yıldızlar aynı yerinde birisi batar birisi çekilir Biriside kayar.

Onlar bile dost değiller belli ki sen sılası yakut bakışı nazar sevdalara düşersen bir can yitiği ömrüne neşe kat gönül gemine ne vakit su girse onar ve yoluna devam et gönül..

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir