Her Cümlenin Noktaları Kadar Sonlardayım!

Küçük gözler gülücükler yayardı uzaklarda sevda kendi rengine boyardı bizi..
Gel desem gelir, git desem gitmezdi umutlar ..
Aşk uçuklatırdı dudaklarımızı.
Sessiz sessiz yanardık bir yerlerde.
Kalemden akan mürekkep gibiydik..
Damla damla birbirimize yazardık cümleleri;
Ve sonra.!!

Sözde biterdi haller konuşurdu artık..
Kalp kıyısına vuran kederleri seninle atardık..
Sen ve ben değil bizdik hep.
Ama hiç olup da yanacağımız aklıma düşmemişti hiç..
Yalnız kaldığında kaybolurdun bir yerlerde..
Ne zaman tutsam elini hadi bana beni anlat derdin..
Anlatmaya korkar susardım öylece..
Onca bahada küçüktük belkide büyümeyi de hiç düşünmemiştik;
Dizlerimizin acısının yüreğimize vuracağını anlayamamıştık.
Hepsi geçer korkma artık, kaybettiğin benim , 
umutların değil, gözlerimin baktığı yer yüreğinden saklandığım yer.
Her mevsim dökülen yapraklar yenisi için sır tutmuştu.
üç gün yaşayacağını bilen kelebekler gibi.
Bende yaşıyorum kendimce bir yerlerde.
Ne yaşayış ama hiç sorma.!!
Her cümlenin noktaları kadar sonlardayım.

Her Cümlenin Noktaları Kadar Sonlardayım!” üzerine bir yorum

  1. “Gitmem” dedim, bahanelere başvurdum. “Gitmezsen, seni çeke çeke alır götürürüm.” dedu.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir