(IMTIHAN)

Uyandım yine bu sabah başımı pencerelerden dışarıya uzattım, çocuk çığlıkları yükseliyordu ne güzel gülüyordu gözleri. Her şeyden habersiz saf ve derinden , tek dertleri belkide diz yaraları şimdilik er yada geç yürek yaraları karşılayacak vakit gergef işleyecek biz belkide sırra kadem basacağız bu dünyadan giderken , sonra bir kaç hatıra bırakacağız sevdiklerimize uyuduğumuz  yastıkta çocuklarımız uyanacak kimi benim babam dağ gibiydi  derken sessiz sessiz ağlayacak,  kimi ise anne diye  acı çığlıkları atacak , hayat bu uzuyor işte dağılıp toparlıyor ama yine savuruyor.  Bir zaman sonra alışıyoruz çaresiz ve kendimize bak iste olgunlaşıyorsun kıyıya vuruşundan belli diyoruz.  Oysaki bunlar imtihan yol belli biz ise bir garip yolcularız , simdi buradan üzmeyin,  incitmeyin , kırmayın desem her kalp bizde istemeyiz der ama sormak istiyorum. 

Herkesin vicdanı rahatsa bu kadar kalbi kim kırdı?..

(IMTIHAN)” üzerine 2 yorum

  1. Yol buya usta ;
    Bitti dediğinde , yeni bir yol başlıyor…
    Mevlana hazretlerinin buyurduğu gibi,
    Aramakla bulunmaz , bulmak için aramak gerek..

    Necip Fazılın sözü var ya ;
    Bardak kırık diye , su içmekten vazgeçmedik…
    Kıranıda muhakkak bir kırdıran vardır elbet.. imtihan diğiverdin ya usta , kim bilir kırılmakta vardır …Belki de kırmak .. Gelen her durum hoştur bize, hakdandır gayrisi boştur nezdimizde..

    Usta emeğine gönlüne kalemine sağlık …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir