LEYALİM….

Yüreği yangınlarda sürgün bir gönül şöyle der…

Gün oldu ki gözlerime perdeler indi sevgime hüzün değdi.

Ama.!

Gördüm ki bunca varlığım hiçliğe tutsak.

Yokuşlardaymış attığım her adımda kendimi unuttum yakın gördüğüm her sahrada seraplara düştüm.

Bir gün öyle bir şey söyledim ki yüreğime lal etti.

Bu nedir diye sormayın adı yok tadı da ama esen yeli hoş kokusu var.

Yağmurlar gibi bulutlardan haykırdım ne duyan oldu nede bilen yüz solgunluğu dedilerse de anlayamadılar. Dindiremediğim söz ayrılıktı, hani bir gün gelecekti de ama bu kadar çabuk beklemiyordum.

Sakın her sevgi biter demeyin, sevgimde aşkımda bitmez.!!

Yüzünü dönen dalsa kırılsın.

Yüreğini dönen yarsa incinsin ama, ben dil yarasıyım sözlerimle acıtırım gücümün yetmediği yere çul serer oturur beklerim.

Gayri yare divan hükmüm kalsın gidecekse leyalim yansın kalacaksa da cibalim…

LEYALİM….” üzerine 2 yorum

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir