Susuyorum.

Ne uzun ne kısa kararında bir gece , çıplak adımlarda çamurlu toprakları eziyor ayaklarım,  yürüyorum çaresiz ummanlara , biraz suskun, biraz kırgın arafdayım  ilk kez belkide , bunca ömrümde hayatin toplamıysa ölüm dedikleri  korkmuyorum.

Çünkü ben her gece yalnızlığı çepçevre saran karanlıkta kefensiz ölüyorum.Şimdi ötelerden esse bir gayb rüzgarı ve alıp götürse bilmediğim uzaklara, tutuşsa bir kağıt gibi ömrüm tekrardan sever miyim  delicesine  inan bana bilmiyorum.

Ay ışığında sönüyor umutlarım tam içinde iken zifiri bir siyahın içine bürünüyorum. Dudağım mühürleniyor sonra susuyorum susuyorum susuyorum…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir