Yokluk

Ruhumda bir seyrüsefer dökülmüş.

Tanelerimle  içten içe durulmuş asiliğim.

Yine endişeler içinde evhamlara düştüm iyimi mutlu mu derken kırk geceye sarıldı kefenim.

Olmuyor olmaması gerektiği için mi onuda bilmiyorum.

Ne zaman yüzüme tebessüm düşse ardından ağır sancılar oturuyor.

Belli ki acıya alıştı bu gönül huzuru da onda buluyor.

Beni benden götüren sen hiç böyle olmamıştın.!!!

Uzaklarda kalırken şimdi yastayız sanki?

Ağlıyorum can.!! Dil kalbe nakış oldu seni anlatıp duruyor.

Güneş gibi yakılıyor içim, gitmeyi bekleyen gemiler gibi, rıhtıma demir  attığım aşk yolculuğu da tamamlandı herhalde.

EY yokluk varsa ki sende ben onuda yok et…….

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir