Yolcu olmak yol olmaktır.

İnsanın körlüğü gözlerinde değildir kalbindedir.

Kapıları kapanmışsa Aşk’tan yana gördüğü kusur göreceği ayrılıktır.

Hani derler ya ne çok sevdim her şeyimi verdim. İnsan sevginin tüccarı değildir. Onunla yaşadığı her neyse onu paha biçerek küçültmez.

Fakat bir zaman gelir ki su yolunu bulunur insan kendi gafletine koşar ve karanlığı sarar ve çiçek bahçelerini çamur görür.

Belki anlatırsın ben böyle değilim diye ama bu kezde sağırdır.

Ne anlatsan duymaz çünkü sendeki nasibi  bu kadardır.

Yolcu olmak yol olmaktır yoldan gayrısına yolcuyu götürmek bahaneler için kaftandır.

Bu yüzden gitmeler zor kalmak ağırdır tak-i kalbinin savaşı bitene dek….

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir