”Ben aşk’ın ta kendisi Şems’im.”

Kiprikleri ıslanırken gecenin , karanlık vakitler  hırçın bir kıyıya dayanır ve susar.Anlatır içinde gönül yedi renk , yedi iklim aşk’ın tarifini ;

Birisi derki ; ben rüzgarım ansızın eserim gelir isem dağıtırım dört bir yanını….

Birisi der ki ; ben ateşim içini yakar yangınlar çıkarırım…

Birisi der ki ; ben bulutum içine damlalar düşürürüm gözündeki yaş gibi senin için ağlarım..

Birisi der ki ; ben çiçeğim dalında açarım kokumu veririm sana…

Birisi derki ; ben zerre bile değilim sen ne isen oyum..

Her birisi kendi lisanınca konuşur ve anlatır.Ancak birisi çıkar hepsini lal eder o ise şöyle der ;

Benim tarifim arife benzer , kuytum gizli , derdim büyük , içim kara kaplı kitap , ruhum otelerden ote ne dilim vardır konuşan nede mecalim.Bir öykü değilim ki masallara yazılayım  , bir şiir değilim ki satırlara döküleyim  o , bu , şu da değilim..

Ben ben ben  aşk’ın ta kendisi ” Şems’im.”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir