Ana Sayfa » Genel » KARDELEN

KARDELEN

Kül bulutları gibi dağınık yaşarken , ıslak yağmurun  teninde üşür sabah tanıdık sandığın herşey yabancı gelir bir an uzaklara dalar gözlerin ne olduğunu anlayamadan bakar.Sonra içine derin bir sızı yanaşır kaldırır yaralarının kabuklarını sonra acır ve zaman senden geçer alışırsın yok olmaya döner yüzün yüreğin buz gibi üşürsün sonra.

Hep kaldığın yerdesin oysa bir dehlizin kenarında veya kıyısında son gemi içine oturmuş artık vazgecmissin kendinden bile hep bir yarım hep bir paramparcasin.kalbinin hangi yanında gayya kuyuları düşenler gözden gönülden hepsi bir neyse bugünde sabaha vardık , karanlıklar utansın..

Gülüşün bahar kalsın , aglayisin hazan dökme yapraklarını bu mevsimde senin adın hep kardelen…

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir