Üşüyorum Anne

Üşüyorum Anne…

Göğsünde çıplak ellerim sıcaklığını arar, şafaklardan güneş doğar da sen yoksun yanım da , kara yeller üşütür beni doymadım,  doyamadım sana. Simdi yine gayya kuyularına düştüm gönlüm kırık,  yüreğim paramparça biçare haldeyim.

Dokunurdu elin ellerime ,  dağların çiçeği gibi severdin beni incitmezdin başka kimseler incitse de. Yemez yedirir idin , giymez giydirir idin , alnıma avuçlarını sürer o ay kadar parlak yeşil gözlerinle şefkatini içime yayardın.

Zülüflerinin her telinde merhamet sigasi , gönlün  muhabbet yuvası idi bende biricik evlâdın.

Anne ne oldu bana bilir misin ? Saf idim kirlendim , daldaki çiçek  idim kurudum , coşkun çağlayan nehirler gibiydim çekildim.

Yandım anne yandım yokluğunda sevginle korurdun ifşa oldum. Senin bana öğrettiğin  merhametini kime verdiysem hic ettiler.

Kırdılar kolumu kanadımı  üzüldüm..

Rabbim hak dünyaya kavuşunca seni benden , beni senden ayırmasın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir