Bekleyen satırlarım var daha önümde…

kim bilir belki bugünü adlandıran ,

belkide bugüne iz bırakan geçmişin aynası

gözyaşlarıma dur diyebilmek yatıryor içimden ,

kocaman dünyada nefes alıp vermesi kolaydır da,

birinin nefesi olup, onda can olmak zordur

o nun için baktığında,kendin için yaşadığını hissetmek

tad almak güneşten doğadan ve huzurdan bir parça yüklemek adeta kendine

sessizce görüp arkasından tam seslenecekken, hayatında vaktini alıpta değersiz geçmesin zamanı diyebilmek

kendini atabilmek yerlerin en altında,kızgın sessizlik alevinde pişmek…

acı çekmek değil ki bunun adı ,

kendine gelip daha düzgün adım atabilmek..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir